Lees: Psalm 103

Ps. 103:1 - "Loof die Here, o my siel, en alles wat binne-in my is, sy heilige Naam!"

Hierdie psalm gee die gelowige 'n wonderlike troos in ‘n donker tyd. Die geskiedenis word aktueel gemaak wanneer die geskiedenis van lank terug ingetrek word in “ons” geskiedenis. In vers 10 lees ons: daardie geskiedenis van die Here se goedheid teenoor Moses en sy volk is ook ons geskiedenis van die nabyheid van die Here.

Vers 13 gee ‘n onuitputlike troos aan die Here se kinders, naamlik Hy is soos ‘n pa vir sy kinders. Soos wat ‘n aardse pa sy kinders se stoutheid weer en weer oorsien, so ontferm ons Vader Hom oor die wat Hom liefhet. So ver as wat die ooste verwyder is van die weste, so ver vat Hy ons oortredings van ons af weg (vers 12). Dit is in die dieptes van die see. Ons kan nie in die dieptes van die see insien nie, met ander woorde God sê: ons sonde is weg! Omdat die Here weet wie en wat ons is, het Hy medelye met ons swakheid, daarom was dit in sy Raadsplan dat die sonde wat die mens van die ewige lewe weggehou het, in Christus nie meer ‘n rede is om God nie lief te hê nie.

Psalm 103 herinner ons aan die een kant aan die verganklikheid van die mens. Soos die gras wat in die dorre Palestina net na die reën uitkom om maar weer in die skroeiende son te verdroog binne enkele dae, so is die mens. So kortstondig soos die blomtydperk van ‘n lenteblommetjie in die veld. As die warm woestynwinde daaroor waai, bly daar niks oor om jou te herinner dat daar eens ‘n blommetjie gestaan het nie. Maar aan die anderkant word ons herinner aan God se ewigheid – Hy werk in die geskiedenis. Hy vergewe. Hy verlos. Hy maak die weg oop na die ewige lewe. Die wonderlike boodskap van hierdie psalm is dat die mens wat die grootheid en die genade van die Here erken, en gevolglik sy eie verganklikheid raaksien, deel het aan die ewigheid van God. So iemand deel in God se liefde en het die versekering: ek is God se kind! So iemand is 'n pelgrim oppad na die hemelse huis. “Loof die Here, o my siel en alles wat in my is.”